"Kuro no Bansankai"
The Black Dinner Party


เรื่องย่อ : เมื่อเอ็กโซซิสท์ที่รักยิ่งทั้งสามของเรา ถูกโคมุอิเชิญไปดินเนอร์

ตัวละคร:

อเลน วอคเกอร์ - โคบายาชิ ซานาเอะ
คันดะ ยู- ซากุไร ทาคาฮิโร่
ราวี่ - ซูซูมุระ เคนอิจิ
โคมุอิ ลี - โคนิชิ คัทสียูกิ

บทแปล
ภาค 1

อเลน : แด่ อเลน, นี่ฉันเองนะ โคมุอิ ช่วยมาที่ห้องอาหารเดี๋ยวนี้เลย มันน่าสงสัยจริงว่ามีปัญหาอะไรกัน..

D.Gray-man ‘Shousha no Shikaku’, Special CD ‘The Black Dinner Party’


อเลน: สวัสดีครับ

ผู้จัดการ: สายัณห์สวัสดิ์ ! ยินดีต้อนรับสู่โรงอาหารใหม่ของกองบัญชาการ ห้อง "โคมุริน"

อเลน: คะ.. โคมุอิซัง ทำไมถึงต้องสร้างห้องอาหารใหม่แล้วยิ่งกว่านั้น.. ยังตั้งชื่อว่าโคมุริน ไอ้หุ่นจอมทำลายล้างที่เกือบทำให้กองบัญชาการพินาศ. ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย หวังว่าคงไม่มีอะไรร้ายๆ เกิดขึ้นนะ อุหวาาาาา ! กำแพงนี่มีแต่รูปรินารี่เต็มไปหมดเลย!~ แล้วยังมีเสียงเพลงประหลาดๆ ที่ได้ยินตั้งแต่ผมมาถึงที่นี่..

ราวี่: โย่, อเลน!

อเลน:รา วี่! โคมุอิซังเรียกนายมาเหมือนกันเหรอ?

ราวี่: ช่ายยย. เหมือนจะไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียวนา.

คันดะ: ชิ. แกก็โดนเรียกมาเหมือนกันนี่.

อเลน: โอ้, นายด้วยเหรอ, คันดะ?

คัน ดะ: อืม

ราวี่: ไปกันได้ดี, เหมือนเคยเลยนะ..~

อเลน & คันดะ: ไม่ใช่นะ!

ราวี่: อ่าา. นั่งกันเหอะ อเลน!

อเลน: ได้. ว่าแต่โคมุอิอยู่ไหนน่ะ?

คันดะ: ไม่ได้อยู่นี่แน่ๆ

ราวี่: อเลน, รู้ไหมว่าเขาเรียกพวกเรามาทำไม?

อเลน: ไม่…เขาแค่บอกให้ผมมาที่นี่.

ราวี่: เหมือนกันเลย. สงสัยจริงว่าโคมุอิต้องการอะไร, ถึงเรียกพวกเรามาที่นี่กันหมด.

คันดะ: ถ้าพูดถึงหมอนั่นล่ะก็ พนันกันได้เลยว่าต้องพยายามทำอะไรอยู่แน่ๆ

ราวี่: เห็นด้วย~

อเลน: แต่ถ้าเรากลับตอนนี้.. เรื่องหลังจากนี้มันจะน่ากลัวเอาการอยู่นา…

โคมุอิ:ซ่อมอินโนเซนส์ สนุกจริงๆ เล้ย!!

อเลน, ราวี่ & คันดะ: -เฮ่อ-/ชิ

ผู้จัดการ: ขอโทษครับ

อเลน: ครับ?

ผู้จัดการ: ผมเป็นคนดูแลห้องอาหารนี้ แล้วก็มีข้อความฝากมาบอก จากโคมุอิซังน่ะ

ราวี่: ข้อความ?

ผู้จัดการ: ตอนนี้เขากำลังยุ่งกับการรีดเสื้อของรินารี่น่ะ เลยฝากมาบอกว่าเขาอาจจะสายนิดหน่อย

คันดะ: ไอ้เจ้าคลั่งน้องสาวนั่น มันมีปัญหาอะไรกัน.

ผู้จัดการ: เขาไม่ได้คลั่งน้องสาวนะ! ไม่ใช่อย่างนั้น! ก็แค่รักน้องสาวอย่างลึกซึ้ง รักมากมากกกกก

คันดะ: นั่นล่ะที่เรียกว่าคลั่งน้องสาว

ราวี่: ทำไมต้องปกป้องหมอนั่นด้วยล่ะ

ผู้จัดการ: อืม, อ่า, เพราะว่า –

อเลน: เพราะเป็นเพื่อนสนิทของเขาใช่ไหมครับ?

ผู้จัดการ: อ๊าาา ใช่เลย! ใช่แล้วล่ะ! นี่เป็นสาเหตุให้ผมรับงานนี้ โอ้ใช่!! เขายังฝากบอกมาว่ารู้สึกไม่ดีที่ให้พวกคุณคอย เลยอยากให้พวกคุณกินอาหารเย็นก่อน

อเลน: มื้อเย็น!?

ผู้ จัดการ: มื้อนี้เขาจะเลี้ยงเองไม่ว่าจะแพงแค่ไหน เพื่อพวกคุณสามคน จะกินแค่ไหนก็ได้นะ

อเลน: ถ้าเป็นงั้นพวกเราคอยที่นี่ก็ได้!

รา วี่: ก็แค่อยากจะกินไม่ใช่เหรอนั่นน่ะ?

คันดะ: ไอ้ตัวตะกละเอ๊ย!.

อเลน: ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นล่ะ

ราวี่: ก็ดูไปกันได้ดีทั้งคู่เหมือนเคยนะ

อเลน & คันดะ: ไม่ใช่นะ!

ราวี่: ช่ายช่าย. งั้นฉันสั่งก่อน - ฉันจะกินเนื้อย่าง!

ผู้จัดการ: ได้แล้วครับ!

ราวี่: เร็วมาก!!

ผู้จัดการ: โคมุอิบอกผมไว้แล้วว่าพวกคุณชอบอะไรบ้าง ผมก็เลยเตรียมไว้ก่อนน่ะ

อเลน: งั้นผมเอา.. ลาซานย่ากับมันฝรั่งกับแกงกะหรี่กับเต้าหูเสฉวนผัดเผ็ดกับสตูเนื้อวัวกับพาย เนื้อกับคาปักโช่กับนาซิ โกแรง กับไก่กับสลัดมันฝรั่งกับข้าวโพดกับคุบปา ต้มยำกุ้ง แล้วก็ข้าว ของหวานขอพุดดิ้งมะม่วงกับมิทาราชิดังโกะยี่สิบไม้
(หมาย เหตุคนแปล.. เมนูประหลาดผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร..)

ราวี่: ยังรับประยัดไม่เปลี่ยน...

อเลน: ว้าว, ท่าทางน่าอาหย่อย-อืมมหยำ อ้ามมมม (เสียงกินน่ะ)

ราวี่: พูดให้เสร็จก่อนจะกินสิ

อเลน: อร่อย

คันดะ: น่ารังเกียจจริง.

ผู้จัดการ: จะสั่งอะไรล่ะ, คันดะซัง?

คันดะ: ฉันจะไม่สั่งอะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่มีทางกินอาหารข้างๆ คนที่ไร้มารยาทในการกินอย่างนี้หรอก

ผู้ จัดการ: ไม่นะ! ช่วยกินอะไรสักหน่อยเถอะ!

คันดะ: ไม่เอา ขอบใจมาก.

ผู้ จัดการ: ผมจะมีปัญหามาก ถ้าคุณไม่ยอมกินน่ะ!

คันดะ: ปัญหาเรอะ?

ผู้ จัดการ: อ่า ได้,อืม... ไม่เป็นไร! แต่ช่วยดูนี่ก่อน!!

คันดะ: โซบะ? (เอื๊อก) นี่คือ!

ผู้จัดการ: ใช่ครับ, นี่คือโซบะในตำนาน "เหล้าของมังกร" ผลิตได้ปีละสิบกิโลเท่านั้นนะ ทำด้วยวัตถุดิบชั้นยอด โดยผู้ชำนาญและการนวดแป้งกับการยืดเส้น ก็ไม่เหมือนโซบะอื่นๆ ในโลกนะ!!

คัน ดะ: ฉันจะกิน!

อเลน: อาหารอร่อยมาก

ราวี่: รสมันแซ่บ!

ผู้จัดการ: ใช่, กินเข้าไปอีกเยอะๆนะครับ

อเลน คันดะ & ราวี่: ฮึก!


ส่วนที่ 2

อเลน: อ๊าาา, ผม..รู้สึก..… -ฮึก-

ราวี่: ฉันเริ่มรู้สึกดีแล้วล่ะ.… -ฮึก-

คันดะ: พวกแกสองคนหน้าแดงแล้ว.. -ฮึก-

ราวี่: นายด้วย,ยู-ฮึก-

คันดะ: อย่ามาเรียกชื่อต้นฉัน; ฉันจะเจื๋อนแกซะ -อึ๊ก-

อเลน: -อึ๊ก- มันเป็นความรู้สึกคุ้นๆ… อาา ใช่.. ผมรู้สึกแบบนี้ ตอนที่กินแอลกอฮอล์ที่ใส่ในขนม..

ราวี่: แอลกอฮอล์l? -อึ๊ก-

อเลน: ช่ายยย. ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มาสเตอร์ก็ไม่ให้ผมกินแอลกอฮอล์อีกเลยตั้งแต่นั้นมา แล้วก็ไม่เคยบอกด้วยว่าทำไม -อึ๊ก-

คันดะ: ฉันไม่อยากฟังเรื่องน่าเบื่อ.

อเลน: การไม่ต้องพูดอะไรที่คิดออกมาหมด ก็เป็นมารยาทนะ, คันดะ.

คันดะ: ฉันไม่ต้องให้แกมาสอนเรื่องมารยาทหรอก โมยาชิ

อเลน: ผมชื่ออเลน ไม่ใช่โมยาชิ

คันดะ: โมยาชิ.

อเลน: คนญี่ปุ่นเลือดร้อน

คัน ดะ: แกเรียกฉันว่าไงนะ?

อเลน: มีปัญหา?

ราวี่: น่าๆ มากินอาหารกันดีกว่า เอาเนื้อหน่อยไหม?

คันดะ: หมูจอมตะกละที่ไม่รู้จักรสชาติ

อเลน: โซบะปัญญาอ่อน ใจแคบ

คัน ดะ: ไอ้หัวขาว

อเลน: หางม้า

คันดะ: นักพนันจอมโกง เจ้าแห่งหนี้สิน ไอ้ขี้แย

อเลน: ใช้สบู่สระผม มีรอยสัก หัวแข็ง

ราวี่: ดีกันไว้น่า

อเลน & คันดะ: ไม่ใช่เว้ย!

คันดะ: (สำแดงฤทธิ์มุเก็น) เอากันตรงนี้เลยมา.

อเลน: (สำแดงฤทธิ์ Crown Clown) ผมไม่คืนคำหรอก

อเลน & คันดะ: (เริ่มการต่อสู้)

ราวี่: เย็นไว้น่า– หวา! ผ้าคาดหัวของฉัน- (เสียงไหม้) - ไหม้แล้ว! อ๊าาา, ร้อนนนน! (พยายามดับไฟ) ผ้าคาดหัวของฉัน…ฮื่อ...เปียกซอสเนื้อชุ่มแล้ววว…

อเลน & คันดะ: (ยังสู้กันต่อไป)

ราวี่: พวกนายสองคน ถ้าจะสู้กันก็ออกไปข้างนอกสิ!

ผู้จัดการ: มานี่มะ, ฉันเตรียมอาหารไว้ให้พวกเธออีกมากนะ ของอเลนซัง มีอาหารสองเท่าของที่เธอกินเมื่อกี๊เลย ส่วนของคันดะ มีโซบะอีกเยอะ (ร่ายชื่อโซบะ)

ราวี่: ถ้าเป็นอเลนอาจจะยอมเลิกง่ายๆ แต่ฉันไม่คิดว่าคันดะจะโดนล่อด้วยอาหารนะ (ราวี่เรียกคันดะว่าคันดะจริงๆ นะ) เขากินจริงๆด้วย??!! (เสียงคันดะซวบโซบะ)

ผู้จัดการ: ของราวี่ซังมีเนื้อย่างจานอื่นอีกนะ แล้วก็มีเกลือเตรียมไว้แล้ว

รา วี่: (กิน) อร่อย~ -อึ๊ก-

คันดะ: โคมุอิให้รอนานจริง -อึ๊ก-

อเลน: ผมไม่สน ตราบใดที่เรายังมีของกิน -อึ๊ก- -ฮึ๊ก-

ราวี่: อเลน นายสะอึกมากขึ้นแล้วนะ

อเลน: มันแปลกๆ …ฮี่ฮี่ฮี่ (สะอึกแล้วสะอึกอีก)

คันดะ: (รำคาญ) จะกินหรือจะสะอึกก็เลือกเอาสักอย่างสิ!!

ผู้จัดการ: โอ้?? กินกันเยอะจริง!!!

 

ส่วนที่ 3

อเลน, ราวี่ & คันดะ: อึ๊ก! อึ๊ก! อึ๊ก!

ราวี่: ตอนนี้ ฉันรู้สึกสูงๆ! -อึ๊ก-

อเลน: อาจจะเพราะอาหารอร่อยน่ะ. -อึ๊ก, อึ๊ก!-

ผู้จัดการ: ดูเหมือนมันจะเริ่มมีผลแล้ว ถ้างั้น ขอนึกก่อน..ฉันเห็นบุ๊คแมนซังอยู่ข้างนอกโน่นแน่ะ!~

ราวี่: นายเห็นปู่เหรอ?

ผู้จัดการ: เขาเป็นคนสำรวมใช่มะ? ว่าแต่เขามีความลับอะไรที่เขาไม่กล้าเล่าหรือเปล่า?

ราวี่: โอ้! ฉันได้ยินเรื่องน่าสนใจมา ว่ามีหนนึงที่มีแพนด้าจริงๆมาติดพันปู่แพนด้า

อเลน, คันดะ & ผู้จัดการ: (หัวเราะ)

อเลน: อ่าใช่ ได้ยินว่าบุ๊คแมนใช้เข็มสวรรค์ฝังเข็มตัวเองทุกวัน. -อึ๊ก-

คันดะ: ได้ยินว่าฝังเข็มบนหัวตัวเองทุกคืนด้วย.

ราวี่: ไม่มีทาง! ถ้าเขาทำอย่างนั้นคงตายไปนานแล้ว!

ผู้จัดการ: (หัวเราะ) อืม? ท่าทางพวกเธอจะรู้ความลับของคนอื่นเยอะนี่?

ราวี่: โครวรี่จะออกจากห้องไปตอนเที่ยงคืนตอนที่เขารู้สึกขาดเลือด พอถึงตอนเช้า เขาจะสดชื่นมาก ขณะที่มีใครบางคนในแผนกวิทยาศาสตร์โดนสูบเลือดไปน่ะ

อเลน: มิรันด้าจะใช้ไทม์เรกคอร์ดของเธอรักษาแผลและร่องรอยของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วก็ยิ้มอยู่ตลอดทั้งคืนเวลาที่ทำแบบนั้นน่ะ -อึ๊ก- (หมายเหตุคนแปล ผมเดาว่าลบรอยตีนกาครับ)

ราวี่: มีอยู่หนที่มิรันด้ากับโครวรี่ไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนแล้วตกใจตอนที่เห็น เงาตัวเองในกระจกจนเป็นลม

คันดะ: โมยาชิกินทิมแคนพีหลายต่อหลายที ตอนที่นอนหลับน่ะ (น่าจะละเมองับทิม)

อเลน: สาเหตุที่คนอารมณ์ร้อนอย่างคันดะ ต้องการทำงานแยกจากคนอื่น เพราะกลัวคนอื่นจะเห็นท่าทางตอนกินโซบะน่ะ (ได้ยินเสียงดังซวบ แล้วลองนึกท่าทางดู)

ราวี่: ผู้หญิงในสเป็คของฉันคือแม่ม่าย และสไตร์คโซนของฉันคือตั้งแต่สิบขวบถึงสี่สิบ!! โดนจายย!!

อเลน: โย่! นายเปิดเผยความลับของตัวเองนี่ ราวี่, โธ่เอ๊ย เจ้าบ้าราวี่! -อึ๊ก!-

ราวี่: ขอบจายยย!!

ผู้จัดการ: ฟู้ฟู้ฟู่…ทั้งสามคนไม่รู้เลยว่ากำลังพูดอะไรออกมาและกำลังทำอะไร ที่ปกติตัวเองไม่เคยทำ เป็นไปตามแผน ใช่ ความจริงก็คือ กระผม ผู้จัดการของโรงอาหาร "โคมุริน" ก็คือ "โคมุอิ ลี" ที่ทุกคนชื่นชอบไงคร้าบบบบ!!!

อเลน, ราวี่& คันดะ: (สะอึก)

โค มุอิ: อาหารที่พวกนายเพิ่งกินไปน่ะมียาสูตรพิเศษของฉันผสมอยู่ จะมีฤทธิ์ทำให้พวกนายเหมือนคนเมาและจะพูดความจริงออกมา ถึงพวกนายจะไม่รู้ตัว

อเลน, ราวี่& คันดะ: (สะอึก)

โคมุอิ: ตอนนี้ ฉันจะขอถามคำถามที่ฉันต้องการถามพวกนายมานาน เกี่ยวกับน้องสาวสุดที่รักของฉัน รินารี่ เอาล่ะ ฉันขอถามพวกนายสามคน ที่ใช้เวลาร่วมกับเธอมากกว่าฉันซะอีก ว่าพวกนายคิดยังไงกับน้องสาวที่น่ารัก น่าร้าก น่าร้ากกกกกที่สุดของฉัน รินารี่ ฉันจะไม่ลังเลที่จะทำร้ายพวกนาย ถ้าพวกนายบอกว่าไม่ชอบเธอ แต่ถ้าฉันได้ยินว่าพวกนายมีจินตนาการอะไรกับเธอ ฉันมั่นใจว่าจะทำให้พวกนายเป็นศพได้!!

ส่วนที่ 4

ผู้จัดการ/โคมุอิ: โอ้ช่ายย, พวกนายคิดยังไงกับรินารี่?

อเลน, คันดะ & ราวี่: รินารี่?

ผู้ จัดการ/โคมุอิ: ช่ายยย. รินารี่ที่น่ารักและงดงาม

คันดะ: รินารี่คือ เด็กขี้แยที่น่ารำคาญและสร้างปัญหา

อเลน & ราวี่: (เห็นด้วย)

โค มุอิ: -!!!- กล้าดียังไงถึงมาว่ารินารี่ที่งดงาม สวยงาม ว่าเป็นตัวน่ารำคาญ!!! จำไว้เลย!!! ฉันจะไม่อภัยให้แน่!!!~

คันดะ: แต่เธอก็มีจิตใจเข็มแข็งนะ

อเลน & ราวี่: (เห็นด้วย)

โคมุอิ: คำยกย่อง, เอออ? ชักจะดูมีปัญหาแฮะ

ราวี่: เป็นคนจริงจัง น่าชื่นชม และอยู่ในสไตร์คโซน


อเลน & คันดะ - เห็นด้วย

โค มุอิ: แน่นอน!! ใครล่ะจะไม่เห็นด้วย แต่.. ฉันน่ะ เป็นคนเดียวเท่านั้นน่ะ! ที่จะพูดอย่างนั้นได้อ่ะ...

ราวี่: แต่เธอก็หัวรั้นในเรื่องเครื่องแบบ

อเลน & คันดะ - เห็นด้วย

โค มุอิ: แล้วไง! มันก็ดีไม่ใช่เหรอ ถ้าจะมีความคิดที่เข้มแข็งน่ะ

อเลน: รินารี่ ใส่ใจในเพื่อนๆ มาก -อึ๊ก-

คันดะ & ราวี่: (เห็นด้วย)

โค มุอิ: คำชมเชยอีกแล้ว! ฉันดีใจ..แต่..ก็เป็นแค่ความรู้สึกชื่นชมนี่!

อเลน: แต่เธอก็ควรจะคิดถึงตัวเธอเองบ้าง -อึ๊ก-

คันดะ & ราวี่: (เห็นด้วย)


โคมุอิ: นี่แสดงถึงความเมตตาในหัวใจเธอต่างหากล่ะ! ชมเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้ พวกนี้คิดยังไงกับเธอนะ!

คันดะ: เธอชอบวิ่งมาหาฉันทุกที เวลามีปัญหา ตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้ว-อึ๊ก-

อเลน: เธอน่ากลัวมาก เวลาที่เธอโมโห. -อึ๊ก-

ราวี่: จะดูดีกว่านี้ ถ้าผมยาวนะ -อึ๊ก-


คันดะ- ที่แย่ที่สุดก็คือ เธอดันเป็นน้องโคมุอิ. -อึ๊ก-

อเลน: ผมรู้สึกแย่มาก เวลาที่เธอร้องไห้. -อึ๊ก-

ราวี่: ฉันอยากโดนดาร์กบู๊ทเหยียบอ่ะ! --อึ๊ก--

คันดะ: น้องสาว, เลวร้าย, น่าสมเพช น่าเสียใจ -อึ๊ก-

อเลน: น่ากลัว-โกรธ, ร้องไห้-น่ากลัว, ผ่อนคลาย, สงบ. -อึ๊ก-

ราวี่: สไตร์ค! สไตร์ค! โฮมรัน! -อึ๊ก-

โคมุอิ: อ๊าาา!! ฉันได้ยินมามากพอแล้ว ตกลงว่าชอบรินารี่ที่น่ารักของฉันมั้ย!!

อเลน: -อึ๊ก- ถ้ถามอย่างนั้น –

ราวี่: ก็แน่อยู่แล้ว

อเลน, ราวี่& คันดะ: พวกเราชอบเธอ

โคมุอิ: *ช็อกอย่างมาก*

ส่วนที่ 5

อเลน: โอ้ -อึ๊ก- เพิ่งจะ --อึ๊ก-- รู้ตัวว่า--อึ๊ก--

ราวี่: ที่จริงผู้จัดการก็คือโคมุอิ!

คันดะ: แกใส่อะไรในอาหารของพวกเราใช่มั้ย?

โคมุอิ: ใครที่มันบังอาจมีจินตนาการอย่างนั้นกับรินารี่ มันต้องตายอย่างทรมาน!!! มาได้! โคมุริน 23!! (คนแปลอิงค์บอกว่า 23 ตัวนี้ อ่านได้เป็นภาษาญี่ปุ่นว่าพี่ชาย)

อเลน: นั่นอะไร? --อึ๊ก--

คัน ดะ: หุ่นยักษ์.

ราวี่: ดูคุ้นๆ นะ…

โคมุอิ: ถูกต้อง! นี่คือโคมุริน 23 ขนาดยักษ์ ทรงพลังเหนือเอ็กโซซิสท์! ไปเลย! โคมุริน 23!! ฆ่าพวกคนบาปที่จินตนาการไม่ดีกับรินารี่ซะ!!

คันดะ: ชิ. โคมุอิทำเรื่องปัญญาอ่อนอีกแล้ว

ราวี่: ดูนั่น!!

อเลน: --อึ๊ก-- หวาาาาาาาาาาาา!!! จะ-เจ็บ--อึ๊ก-!-

ราวี่: อเลน! เขาอาจจะขยับไม่ได้เพราะสะอึกน่ะ!!

โคมุอิ: แน่นอน! เขากินอาหารที่ใส่ยาพิเศษของฉันที่ทำให้พูดความจริงเข้าไปตั้งเยอะ!! โคมุริน 23!จัดการ!!!

อเลน: แกทำอะไรของแกน่ะ.. --อึ๊ก--

รา วี่: วิ่งสิ อเลน!

อเลน: ทำแบบนี้มันอันตรายไม่ใช่เหรอ --อึ๊ก--

คัน ดะ: ดูที่ตาของหมอนั่น...

ราวี่: ฉันคิดว่าเขาไม่ได้ยินเสียงฉันแล้ว

อเลน: อ๊าา? --อึ๊ก-- ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของแกใช่มั้ย? ผมจะไม่ยกโทษให้แน่. --อึ๊ก-- อินโนเซนส์สำแดงฤทธิ์ – Crown Clown! Edge End!

โคมุอิ: อ๊ากกกกกกก!

ราวี่: อเลน! ดูให้ดีสิว่ากำลังโจมตีใครอยู่!

คันดะ: ชิ.. นี่ไง ฉันถึงเกลียดโมยาชิ

อเลน: ? (โจมตีและทำลายต่อไป)

คัน ดะ: ชิ.ยาที่ทำให้พูดความจริงเหรอ? ถ้าโคมุอิทำแบบนี้อีก สักวัน ฉันจะเชือดเขาซะ

ราวี่: ฉันเข้าใจแล้ว ว่าทำไมครอสถึงไม่ให้อเลนกินเหล้าอย่างเด็ดขาด อาจจะเพราะ..กินเหล้าแล้วคลั่งแบบนี้เอง..

อเลน: (รู้สึกตัว) หือ? ผมทำอะไรอยู่นะ?? หวา! ทำไมที่นี่ถึงพังพินาศแบบนี้?

ราวี่: ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ หมอนั่นจำอะไรไม่ได้เลย

คันดะ: จะเชือดหมอนั่นเหมือนกัน.

โคมุอิ: (คราง)

อเลน: อ่ะ! โคมุอิซัง! มาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

โคมุอิ: อ่ะ..อ่ะ...ฉันจะไม่ให้ใครเอารินารี่ของฉันไป...เธอจะต้องอยู่กับพี่ชายตลอด กาล (สลบ)

อเลน: แข็งใจไว้ครับ โคมุอิซัง! โคมุอิซัง!

ราวี่ & คันดะ: -เฮ่อ..- / ชิ.
แปลจากภาคภาษาอังกฤษโดย xmikanx ณ แอลเจ

โดยผมได้ขออนุญาตถูกต้องแล้ว ห้ามเอาไปปล่อยต่อข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตเพราะผมเมื่อยๆๆๆๆมากครับ กว่าจะพิมพ์เสร็จ เจอที่ผิดค่อยว่ากันทีหลังนะ..


สรุปว่า ราวี่อยากโดนรินารี่เหยียบด้วยดาร์กบูท และอเลนเป็นพวกเมาแล้วอาละวาดครับ


 

Comment

Comment:

Tweet